Galiza con Palestina. Contra o xenocidio e a ocupación!

Este 5 de outubro, a só dous días de que se cumpran dous anos do xenocidio palestino na Faixa de Gaza, na Galiza tivo lugar a maior mobilización internacionalista da historia do país. O centro da capital galega quedou colapsado ante a marcha de 80 mil persoas que encheron a Praza do Obradoiro convocadas pola Coordenadora Galega de Solidariedade coa Palestina.

A histórica manifestación contou, ademais, co apoio de perto de 200 colectivos e entidades sociais, políticas, sindicais, culturais e deportivas que nos días previos se sumaron á convocatoria e á táboa reivindicativa da mesma.

Reproducimos a continuación o manifesto lido na Praza do Obradoiro.

Galiza con Palestina: contra o xenocidio e a ocupación

Coordenadora Galega de Solidariedade con Palestina

Compañeiras, compañeiros

Aquí está a Galiza solidaria, a Galiza que sente como propios os crimes que Israel comete contra o noso pobo irmán da Palestina. A Galiza que leva 2 anos mobilizada en cada comarca do país, dicindo convocatoria tras convocatoria que Israel é inimigo da humanidade toda e que Palestina ten dereito á paz, á vida e a se defender e resistir.  

Hoxe, nas vésperas de que se cumpran dous anos deste xenocidio, non sabemos xa como contar as vítimas nen como cuantificar a destrución. Dicir que son case 70mil as vítimas mortais é dicir só un número; é deixar fora as vítimas que aínda non foron recuperadas e as que xa o perderon todo pero aínda conservan a vida. Os números non serven para describir o resultado desta barbarie. É necesario facermos memoria para entendermos a perversa lóxica deste xenocidio. Comezaron chamándose vítimas a si mesmos e terroristas ao pobo agredido que se resiste á ocupación e á desaparición. E mentres o facían, co armanento e bombas xenerosamente surtidas polas sucesivas admnistracións norteamericanas, dunha e outra cor, e coa complicidade indisimulada dos gobernos occidentais, bombardeaban a poboación civil para espallar o pánico e forzar o seu deslocamento. Despois destruíron todos os hospitais e clínicas para que Gaza non puidese curar as súas feridas. As cifras e a magnitude das lesións e mutilacións son indescritíbeis. A continuación destruíron universidades e escolas, e centros cívicos e templos para que ninguén puidese refuxiarse ou porse a salvo. Fartáronse de matar xornalistas e quen contase ao mundo a realidade deste pesadelo que menteñen oculto á prensa internacional. Atacaron a UNRWA e misións humanitarias até eliminar incómodas testemuñas estranxeiras. Despois arrasaron mercados, padarías, cultivos e infraestruturas civís básicas para disparar a fame e as enfermidades, ao tempo que fechaban as portas do muro que rodea Gaza para impedir a entrada de insumos e calquera tipo de axuda humanitaria. Coa fame e a desesperación usadas como armas de guerra, e coa propia axuda humanitaria podrecendo durante meses no paso de Rafah, usaron as filas que se formaban para conseguir alimento como campo de tiro. E, mentres tanto, acusaron calquera que os criticase de antisemita e terrorista, atacaron directamente as flotillas e outras accións solidarias e forzaron os seus aliados e apoiantes a criminalizar a solidariedade organizada por todo o mundo, desde os países que prohibiron as kufiyas até os que nos acusaron de terroristas por pararmos etapas de La Vuelta e por nos negarmos a normalizar o branqueamento do sionismo a través do deporte e da cultura. Este é o rostro de Israel. O rostro noxento e deformado do imperialismo que o sostén. 

Hoxe Gaza é, na súa práctica totalidade, un ermo de ruínas e cráteres deixados polas bombas de Israel. Mais tamén é o fogar dun pobo que se resiste a desaparecer e que loita pola vida e polos seus dereitos. O fogar minguado dun pobo que se nega a ser varrido polo colonialismo e a entregar a súa terra, a súa cultura e a súa historia de digna resistencia. 

Acabar co xenocidio é o máis urxente. A entrada da axuda humanitaria e a reconstrución son perentorias. Pero co fin desta fase e dos seus horrores non desaparecerá o pesadelo da ocupación, e non pode cesar a nosa acción de denuncia e repulsa, nen as nosas exixencias á comunidade internacional e aos nosos gobernos. Porque hai que dicilo claramente: o xenocidio en Gaza non é senón unha fase do xenocidio en cámara lenta da ocupación. Nos últimos 77 anos, Israel ten usurpado día a día, todos os días, anacos da Palestina, até convertela nun arquipélago de enclaves desconexos e inviábeis nos que a vida de cada palestina e de cada palestino carga cos crimes dos colonos, coa miseria, coa segregación e con todas as humillacións imaxinábeis. Nos últimos 77 anos Israel ten instalado un rexime de apartheid incontornábel, apoiado en decidir quen é terrorista e quen non o é en base á cor da súa pel e á lingua que fala. Nos últimos 77 anos millares de palestinas e palestinos teñen sido detidos, frecuentemente sen acusación formal ningunha, e metidos en cárceres durante décadas. Familias enteiras teñen sido desmembradas. Millóns de persoas teñen sido expulsadas das súas casas para facer sitio a un estado artificial inzado de colonos europeos e norteamericanos, até converter a diáspora palestina nunha das máis grandes do mundo. Hoxe mesmo hai máis de 11mil presos e presas nos cárceres sionistas. E moitos outros teñen sido desaparecidos ou asasinados a sangue frío nas rúas e nas prazas por toda a Palestina ocupada. 

O grande perigo para a causa da Palestina é que nos esquezamos dela cando o xenocidio remate. O pobo galego ten estado historicamente do lado certo da historia, que é o lado da Palestina. A mobilización social que correu por todo o país durante 24 meses non se pode deixar enganar nen admitir que a eliminación física da Palestina continúe só porque se faga de maneira máis lenta. Como aconteceu no seu día co apartheid na África do Sur, os pobos do mundo, tamén o noso, deben pór en cuestión a viabilidade dun estado supremacista, racista e terrorista como Israel, que demostrou ser un perigo para toda a humanidade. E deben — debemos — continuar a premer quen nos goberna para boicotar Israel, desinvestir nel, sancionar os seus dirixentes e quen se lucra nel, isolalo e impedir que se normalice a súa presenza en calquera ámbito internacional, nacional ou local. 

Hoxe nesta praza, tras 2 anos de xenocidio e 77 anos de ocupación, estas son as nosas reivindicacións, apoiadas por perto de 200 entidades do tecido social e cultural galego:

1. Denunciamos as criminais accións militares iniciadas o 7 de outubro de 2023 polo Estado sionista de Israel, principalmente na Faixa de Gaza, mais tamén no resto dos territorios ocupados da Palestina. Coa mesma rotundidade denunciamos o crime da ocupación ilegal de terras e desprazamento forzoso da poboación palestina que dá orixe mesma ao Estado de Israel.
2. Exiximos un cesar fogo inmediato que implique a retirada das tropas israelitas despregadas na Faixa de Gaza, e a inmediata abertura de corredores seguros para a axuda humanitaria.
3. Exiximos unha investigación exhaustiva do xenocidio e dos crimes contra a humanidade cometidos por Israel e o resto de responsábeis directos que permitiron e colaboraron nesta barbaridade.
4. Condenamos a complicidade da Unión Europea e dos seus membros cos intereses do sionismo, e manifestamos a nosa repulsa polo feito de que, tras dous anos de xenocidio, as lideranzas europeas só recentemente comezasen a rexeitar a inhumanidade de Israel de maneira tan morna e aínda sen efectos prácticos.
5. Exiximos da Unión Europea a revocación das relacións preferentes con Israel. Todos os acordos bilaterais deben ser cancelados inmediatamente.
6. Exiximos do Estado español que, máis alá das palabras, efectivice a ruptura de relacións diplomáticas, comerciais e militares cos xenocidas, e aposte de maneira decidida por dotar o recoñecemento do Estado Palestino de implicacións prácticas e inmediatas.
7. Exiximos da Xunta de Galiza que deixe de se pór de perfil e tome postura clara na defensa da legalidade internacional, e que cancele todas as relacións bilaterais que mantén, ás agachadas, cos xenocidas.
8. Exiximos a aplicación do dereito internacional, en particular a aplicación do dereito de autodeterminación dos pobos, en toda a Palestina, do río Xordán ao mar Mediterráneo, garantindo o dereito ao retorno de todas as persoas refuxiadas. Urxe parar o xenocidio, mais tamén impedir que Israel poida continuar a roubar terras, desprazar poboación local, aplicar estruturas sociais de apartheid e hostigar todo un pobo

Mentres iso non suceda, na Galiza non imos faltar ao noso compromiso: nunca deixar de falar da Palestina e nunca deixar de reivindicar o seu dereito a unha vida en paz e a un futuro libre e soberano.

Da Galiza para Palestina: 
Viva a solidariedade dos pobos!
Palestina Vencerá!